Με αφορμή ένα ημερολόγιο...

Πολύ καλές οι σκέψεις της Ιωάννας (της φανταστικής ηρωίδας της Ευγενίας Ζωγράφου στο διήγημα που είδαμε στην τάξη... Με αφορμή τις σελίδες ημερολογίου που έπρεπε να γράψετε θυμηθήκαμε την Άννα Φρανκ και το ημερόλογιο που έγραφε κρυμμένη μαζί με τους γονείς της και τους άλλους συγγενείς της στη σοφίτα ενός σπιτιού στο Άμστερνταμ. Στο Βήμα υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο γι'αυτό. Επίσης στο Μαγικό κουτί θα βρείτε αποσπάσματα από το ημερολόγιο του Γιώργου Σεφέρη με τίτλο Μέρες (επτά συνολικά τόμοι που καλύπτουν την περίοδο 1925-1960). Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από τις Μέρες Α΄που μπορεί να θεωρηθεί και απάντηση στο διήγημα της Ζωγράφου και την τελική απόφαση της ηρωίδας της είναι το παρακάτω: "...το σπουδαίο δεν είναι ν’ αλλάξουμε τη ζωή μας, ονειροπολώντας μιαν άλλη πιο ενδιαφέρουσα, αλλά να κάνουμε να λαλήσει τούτη η ζωή, όπως μας δόθηκε, την καθημερινή, την ταπεινή, την ανθρώπινη, όπου το καθετί που μπορούσε να γυρέψουμε πρέπει να υπάρχει".
“ΜΕΡΕΣ Α΄” Εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ

ΣΤΕΛΛΑ ΒΙΟΛΑΝΤΗ

Η «Στέλλα Βιολάντη» στο Θέατρο Δευτέρας (Αφροδίτη): Πρόκειται για τη μεταφορά του γνωστού θεατρικού έργου στην τηλεόραση. Στο έργο του ο Γ. Ξενόπουλος φέρνει αντιμέτωπους δύο εντελώς αντίθετους χαρακτήρες και τονίζει κυρίως τη σύγκρουση του αυστηρού και σκληρού πατέρα με το «θύμα», την κόρη του η οποία αντιστέκεται στις αποφάσεις του, καταρρίπτοντας τα στερεότυπα της εποχής. Η νεαρή Στέλλα Βιολάντη τυφλωμένη από τον έρωτα της για τον Χρηστάκη κάνει τα πάντα για να υπερασπιστεί την απόφαση της να τον παντρευτεί φτάνοντας ακόμα και στο θάνατο. Ο αγαπημένος της όμως είναι ανάξιος της αγάπης της. Είναι ένας επιπόλαιος προικοθήρας που μόλις διαισθάνεται τον κίνδυνο δειλιάζει και παντρεύεται κάποια άλλη γυναίκα. Ο πατέρας της φαίνεται πως δεν εναντιώνεται μόνο επειδή είναι ένας σκληρός και αυθαίρετος πατέρας που θέλει να επιβάλλει την θέλησή του. Ουσιαστικά αυτό που προσπαθεί να κάνει είναι να προστατεύσει την κόρη του από έναν τυχάρπαστο νέο που δεν είναι άξιος να εισχωρήσει στην
οικογένεια του και κατά συνέπεια από έναν δυστυχισμένο γάμο. Έτσι, στη διάρκεια της παράστασης ο πατέρας της δικαιώνεται. Παρόλ’ αυτά δεν παύει να μας συγκινεί η δυνατή αγάπη της Στέλλας και όλες της οι θυσίες πράγμα που μας κάνει να τη συμπαθούμε ακόμα περισσότερο.
Πρωταγωνίστρια στην παράσταση στο ρόλο της Στέλλας Βιολάντη, η Νίκη Τριανταφυλλίδη αποδίδει με μεγάλη επιτυχία τον ατίθασο χαρακτήρα της πρωταγωνίστριας του Ξενόπουλου καταφέρνοντας να μας μεταδώσει τα συναισθήματα της και να μας κάνει τη συμπονέσουμε. Με όλο το δραματικό της ύφος και τον δυναμικό της χαρακτήρα, μας εντυπωσιάζει και κερδίζει τη συμπάθεια μας. Ο Ιάκωβος Ψαρράς στο ρόλο του Παναγή Βιολάντη ενσαρκώνει τον αυστηρό και αμερόληπτο χαρακτήρα του πατέρα που κατά βάθος όμως νοιάζεται για το καλό της κόρης του. Η Μαρούλα Ρώτα ταυτίζεται με το ρόλο της Θείας Νιόνιας, η οποία νοιάζεται και συμπονεί την Στέλλα. Έχει αφιερωθεί από μικρή στην ανατροφή των παιδιών του αδερφού της, καθώς δεν έκανε δική της οικογένεια. Έτσι, πονά να βλέπει την Στέλλα που την μεγάλωσε με πολλή αγάπη σαν δικό της παιδί να είναι δυστυχισμένη. Ο Πάνος Δούκας βγάζει την εφηβική παρορμητικότητα και τον ανώριμο χαρακτήρα του Νταντή με έντονες και παρορμητικές κινήσεις. Ο Πάνος Χατζηκουτσέλης με μια σύντομη παρουσία του στην παράσταση ως η «αιτία» όλων αυτών των συμφορών αποδίδει τον επιπόλαιο και δειλό νέο. Τέλος, η Κίττυ Αρσένη ταυτίζεται με τον ρόλο της μητέρας και της γυναίκας εκείνης της εποχής. Δείχνει τον τρόμο και την υποταγή της στον άντρα της και προσπαθεί να μεταπείσει την κόρη της θέλοντας να εξασφαλίσει την ηρεμία της οικογένειάς της.
Το έργο καθαυτό κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον των θεατών μέσα από τις συγκρούσεις μεταξύ των προσώπων, τη συχνή εναλλαγή των συναισθημάτων και την αλλαγή της τύχης τους από τη μια στιγμή στην άλλη. Δε λείπουν οι σκηνές οι γεμάτες ένταση αλλά και οι τρυφερές στιγμές. Οι ηθοποιοί φέρουν το βάρος του ρόλου τους και τον υπηρετούν στο έπακρο αλλά και, η ενδυματολογία, τα σκηνικά και η σκηνοθεσία του έργου συντέλεσαν ώστε το αποτέλεσμα να είναι πολύ καλό και η μεταφορά στην τηλεόραση να προσεγγίζει αρκετά τη θεατρική παράσταση και να καθηλώνει τους τηλεθεατές. Γενικότερα, η τηλεοπτική μεταφορά πετυχαίνει σε μεγάλο βαθμό να προσεγγίσει τη θεατρική παράσταση.

Ένα διαφορετικό τέλος για το έργο του Θεοτόκη Η τιμή και το χρήμα

Γιάννης, Ευγενία, Μακεδόνκα, Παύλος, Χριστίνα: Η ομάδα μας σκέφτηκε ένα διαφορετικό τέλος για την ταινία που είναι το εξής:
Όταν η Επιστήμη μαχαίρωσε τον Ανδρέα στην αγορά δεν τον πέτυχε στο δεξί του ώμο, αλλά στην καρδιά και ο Ανδρέας αφήνει την τελευταία του πνοή στα χέρια του θείου του στην αγορά. Η δράστης συλλαμβάνεται από τους χωροφύλακες και οδηγείται ενώπιον δικαστή. Η Επιστήμη περνά από δίκη και καταδικάζεται σε ισόβια κάθειρξη λόγω της δολοφονίας που διέπραξε.
Η Ειρήνη, η κόρη της Επιστήμης, δεν κλαίει καθόλου για τον αδικοχαμένο άνδρα που αγαπούσε, τον Ανδρέα, αλλά ούτε για την μάνα της, η οποία δεν θα ξαναδεί ελεύθερη το φως του ήλιου.
Η Ειρήνη, με την ατιμασμένη υπόληψη της οικογένειάς της και κυοφορώντας ένα εξώγαμο παιδί θα φύγει για την πρωτεύουσα, την Αθήνα, όπου θα δεν θα την γνωρίσει κανείς, θα είναι ξένη μεταξύ ξένων. Εκεί, θα γεννήσει ένα υγιέστατο παιδάκι και θα παραμείνει στην Αθήνα μέχρι το τέλος της ζωής της, βγάζοντας το ψωμί της από τη δουλεία που είχε σε ένα εργοστάσιο υφαντουργίας.
Αφροδίτη: Η ιστορία θα μπορούσε να χε ένα άλλο τέλος όπου τα πράγματα δεν θα χαν εξελιχθεί τόσο άσχημα. Βλέποντας η Ρήνη ότι ο Ανδρέας ζητά από την μητέρα της μεγάλη προίκα για να την παντρευτεί θα μπορούσε να χε καταλάβει ότι κατά κάποιο τρόπο ήθελε να την «εκμεταλλευτεί» προκειμένου να σώσει την οικογένεια του από τα χρέη και έτσι να μην κλεβόταν μαζί του. Αντίθετα θα μπορούσε να παραμείνει στο σπίτι της και αργότερα να παντρευτεί κάποιον άλλον άνδρα, τίμιο και εργατικό με την προίκα που η μητέρα της Σιόρα Επιστήμη είχε μαζέψει γι αυτήν. Ένα ακόμα τέλος, επίσης χωρίς ανατροπές, θα μπορούσε να ήταν ότι η Σιόρα Επιστήμη δίνει εξαρχής τα 600 τάλαρα στον Ανδρέα και εκείνος παντρεύετε την Ρήνη. Έτσι, η ιστορία δεν θα είχε αυτήν την άσχημη κατάληξη και ίσως όλα να είχαν εξελιχθεί αρμονικά.
Μαρία Ντ.:Το έργο που βασίζεται στην νουβέλα του Θεοτόκη η τιμή και το χρήμα βλέπουμε ότι δίνει στο κοινό ένα τέλος όπου δικαιώνει απ την μια πλευρά την ηρωίδα μας να εκφράσει τα συναισθήματα της απορρίπτοντας τον Ανδρέα τελικά και φεύγοντας μακριά του εφόσον έχει αγανακτήσει απ τις προκαταλήψεις τις εποχής που προκαλούν αυτήν του τη συμπεριφορά . Όλο αυτό επειδή ο Ανδρέας δεν τηρεί το λόγο του και δεν την παντρεύεται αφήνοντας την στην αναμονή, όταν η σιόρα επιστήμη [μητέρα]του δίνει ένα ποσό απ την προίκα της κοπέλας αυτός καθησυχάζεται στην ιδέα ότι θα ανακτήσει το χαμένο όνομα της οικογενείας του και στην συνέχεια απαιτεί περισσότερα τάλαντα απ την προίκα της που ουσιαστικά την διαχείριση αυτής είχε η μητέρα της σ ένα φτωχικό σπιτικό, όπου η υπόληψη και οι αρχές τους καθόριζαν.
Τώρα η ταινία θα μπορούσε να έχει ένα διαφορετικό τέλος όπου η Ρήνη μετά το ξέσπασμα της θα άφηνε τον Ανδρέα μόνο, για λίγο κάνοντας τον να συνειδητοποιήσει το πρόβλημα της κατάστασης σε βάθος και εκεί που η κοινωνία καταδικάζει την αγάπη τους αυτός μετανιωμένος αναγνωρίζοντας τις δυσκολίες και πηγαίνοντας κόντρα σε κάθε κατεστημένο και στερεότυπο να αποφασίσει για τελευταία φορά να παρανομήσει με το λαθρεμπόριο για να σώσει την άσχημη οικονομική κατάσταση της οικογενείας του με τίμημα το δικό του όνομα . Έτσι πείθει την Ρήνη να φύγουν μαζί σε μια άλλη πόλη με καλύτερες συνθήκες φτιάχνοντας ένα νέο μέλλον γι αυτούς ρισκάροντας για τα συναισθήματα του και όχι για τα χρήματα και αφήνοντας πίσω τους ίσως μια όχι και τόσο καλή φήμη .

Έγκλημα και τιμωρία, Φιοντόρ Ντοστογέφσκι

Ας πάμε όμως στη Ρωσία του 19ου αιώνα. Ένας νεαρός φοιτητής αποφασίζει, όπως και η Φραγκογιαννού, να πάρει τη δικαιοσύνη στα χέρια του και σκοτώνει μια γριά τοκογλύφο και την αδερφή της. Ο Ντοστογιέφσκι, όπως και ο Παπαδιαμάντης, αποδίδει στην κοινωνική αδικία την αιτία της δολοφονίας. Το ερώτημα είναι κατά πόσο η αυτοδικία είναι η λύση. Σαφώς η κοινωνία ευθυνόταν και ευθύνεται για ένα σωρό αδικίες απέναντι στους πολίτες της. Το να πάρει όμως ο καθένας ένα όπλο και να αρχίσει να σκοτώνει αυτόν ή αυτούς που θεωρεί υπεύθυνους...
Στο παρακάτω απόσπασμα βλέπουμε την ψυχολογική κατάσταση του Ρασκόλνικοφ πριν διαπράξει το έγκλημα. Κάτι αντίστοιχο μπορούμε να διακρίνουμε και στη Φραγκογιαννού. Βέβαια, όλη αυτή η αγωνία που διαφαίνεται και η πάλη που συμβαίνει μέσα στην ψυχή τους αποτρέπει από το να τους χαρακτηρίσουμε τέρατα.
Πληροφορίες για το έργο του Ντοστογιέφσκι Έγκλημα και Τιμωρία διαβάστε εδώ και εδώ. Ενδιαφέρουσες και οι κριτικές αναγνωστών που υπάρχουν.
«Βαριανασαίνοντας και σφίγγοντας με το χέρι το στήθος στο μέρος της καρδιάς που χτύπαγε δυνατά, έχοντας ψαχουλέψει και ταχτοποιήσει για μιαν ακόμα φορά το τσεκούρι, άρχισε ν’ ανεβαίνει αργά και προσεχτικά τη σκάλα και κάθε λίγο και λιγάκι αφουγκραζόταν. Μα και στη σκάλα εκείνη την ώρα δεν ήταν κανένας. Όλες οι πόρτες ήταν κλειστές. Κανέναν δεν συνάντησε.[...]
Μα το καρδιοχτύπι δεν έπαυε. Απεναντίας, λες και σαν επίτηδες, η καρδιά του χτυπούσε όλο και πιο δυνατά, πιο δυνατά, πιο δυνατά... Δε βάσταξε πια, σήκωσε αργά το χέρι στο κουδούνι και χτύπησε. Πέρασε μισό λεπτό. Ξαναχτύπησε δυνατά. Καμιά απάντηση. Δεν υπήρχε λόγος να χτυπάει στο βρόντο.
Φυσικά, η γριά ήταν μέσα. Είναι φιλύποπτη όμως και μόνη. [...] Μετακινήθηκε επίτηδες και κάτι μουρμούρισε δυνατά για να μην υποπτευθεί κανένας πως κρύβεται. Ύστερα χτύπησε άλλη μια φορά το κουδούνι, σιγά όμως, με αξιοπρέπεια, χωρίς καμιάν ανυπομονησία. Όταν τα θυμόταν όλ’ αυτά αργότερα, τούτη η στιγμή χαράχτηκε ζωηρά, καθαρά και για πάντα στο μυαλό του. Δε μπορούσε να καταλάβει πού τη βρήκε τόση πονηριά, αφού μάλιστα το μυαλό του σαν να σκοτείνιαζε στιγμές στιγμές και το κορμί του δεν το ’νιωθε καθόλου. Αμέσως ύστερα, άκουσε να τραβάνε από μέσα το σύρτη.
Η πόρτα, όπως και τότε άνοιξε, άνοιξε πολύ λίγο, μια μικρή χαραμάδα και πάλι καρφώθηκαν απάνω του τα δυο σουβλερά και δύσπιστα μάτια μέσ’ από το σκοτάδι. Τότε ο Ρασκόλνικοβ τα ’χασε και παρά λίγο να κάνει ένα σπουδαίο λάθος. [...]
—Χαίρετε, Αλιόνα Ιβάνοβνα, άρχισε αυτός όσο μπορούσε πιο αδιάφορα, μα η φωνή του δεν τον υπάκουσε, έσπασε κι άρχισε να τρέμει. Σας... έφερα ένα ενέχυρο... Καλύτερα όμως ας περάσουμε εδώ... στο φως. [...]
Πέρασε κάπου ένα λεπτό. Του φάνηκε μάλιστα πως είδε στα μάτια της κάτι σαν ειρωνεία, σαν να τα ’χε μαντέψει όλα. Ένιωθε να τα χάνει, σχεδόν να τον πιάνει τρόμος, τέτοιος τρόμος που δεν ήταν απίθανο, αν εξακολουθούσε να τον κοιτάει έτσι και να μη λέει λέξη μισό λεπτό ακόμα, να το ’βαζε στα πόδια [...].»
(Ντοστογιέβσκι Φ., 1990, Έγκλημα και Τιμωρία, μτφρ. Α. Αλεξάνδρου, Αθήνα: Γκοβόστη, τόμ. 1, σελ. 99-101)

ΤΟΝΙΑ ΜΑΡΚΕΤΑΚΗ, Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Μιά ταινία που βασίζεται στο μυθιστόρημα του Κ. Θεοτόκη Η τιμή της αγάπης. Προσέξτε τους δύο τίτλους. Τι τονίζεται στην κάθε περίπτωση; Αντανακλούν οι τίτλοι τις απόψεις των δημιουργών τους στην κάθε περίπτωση;(Θεοτόκης, Μαρκετάκη). Την ίδια στιγμή πού εντοπίζεται η συνομιλία μεταξύ των δύο καλλιτεχνών; Από την άλλη το τραγούδι και η μουσική αποτελούν οργανικό μέρος της ταινίας. Πώς το αντιλαμβάνεστε αυτό;
Καλή διασκέδαση... και όχι μόνο...
Τα ανεβάζω σε τρία διαδοχικά κομμάτια (1ο μέρος, 2ο μέρος, 3ο μέρος).

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ, ΦΟΝΙΣΣΑ

Απόσπασμα από το ντοκυμαντέρ της Εκπαιδευτικής τηλεόρασης:Παπαδιαμάντης, Ελύτης.

Greeklish συνέχεια...

Παραθέτω τον φανταστικό διάλογο του μαθητή Γιάννη Π. με τη μητέρα του, όπου περιγράφονται με χιουμοριστικό και ευφάνταστο τρόπο οι αντίθετες θέσεις που κυριαρχούν για τα greeklish. Βέβαια, απαντήσεις δε δίνονται. Εδώ τόσα και τόσα έχουν γραφεί και τελικά δεν ξέρουμε αν πρέπει να γράφουμε στα greeklish ή όχι. Όπως πάντα και εδώ θα πρέπει να ακολουθείται η χρυσή τομή. Δεν μπορούμε να γυρίσουμε την πλάτη στη μόδα των greeklish (μπορείτε να βάλετε όποια λέξη σας εκφράζει αντί για το "μόδα") αλλά δεν μπορούμε να απαρνηθούμε και τη μητρική μας γλώσσα, την επίσημη γλώσσα κλπ. Όλα παίζουν το ρόλο τους (ή απλά "όλα παίζουν";.
Δεν έβαλα τόνους στα ερωτηματικά πού και πώς γιατί θεώρησα ότι οφείλονται στην επίδραση των greeklish στη γραφή των ελληνικών.
Παρεπιπτόντως η google έχει βγάλει μια "μηχανή" για τη μετατροπή των greeklish σε ελληνικά.

Μαμά: Πάλι με το κινητό είσαι;
Εγώ: Ναι, μιλάω με ένα συμμαθητή μου, ποιο είναι το πρόβλημα;
- Το πρόβλημα είναι ότι σίγουρα γράφεις στα πως τα λένε εκείνα τα χαζά... τα... γκρίκλις πως τα λέτε εσείς...
- Ε και που το πρόβλημα;
- Που το πρόβλημα; Άκου εκεί που το πρόβλημα... Το ήξερες αγόρι μου πως 69% του ελληνικού πληθυσμού γράφουν σε γκρίκλις στα κινητά και στο ίντερνετ?
- Και τι με νοιάζει εμένα πόσοι γράφουν σε γκρίκλις...;
- Εσένα δε σε νοιάζει δηλαδή το γεγονός ότι γίνεσαι όλο και πιο ανορθόγραφος μέρα με τη μέρα?...
- Και εσύ που το ξέρεις; Βλέπεις τα γραπτά μου; Η ορθογραφία μου είναι μια χαρά...
- Και 2 τρομάρες. Σταδιακά θα αρχίσει να γίνεται αυτό. Εξάλλου δεν έχει και πολύ καιρό που ξεκίνησες αυτή τη χαζοσυνήθεια.
- Αυτό πάλι που το ξέρεις μάντισσα είσαι?
- Έχουν γίνει μελέτες που το αποδεικνύουν αυτό και συγκεκριμένα στο πανεπιστήμιο της Δυτικής Μακεδονίας στο τμήμα των νηπιαγωγών. Τι νόμιζες? Ότι επειδή εσύ κοιμάσαι εγώ δεν ενημερώνομαι?
- Όλα αυτά είναι είναι μπούρδες και υπερβολές και κάθεσαι εσύ και τα δίνεις σημασία... Άλλη πανέξυπνη από' κει!!!
- Μπορώ να σου μιλήσω και με ποσοστά αν θέλεις που είναι εγκυρότατα σε πληροφορώ.
- Ναι γι' αυτό είμαι σίγουρος! Ρώτησαν εκεί πέρα καμιά 15αριά ξινούς φιλολόγους και προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα ποσοστά που δημοσιεύουν για την ορθογραφία είναι έγκυρα και ισχύουν και για όλη την Ελλάδα. Πρώτ' από όλα ποια θες να είναι η γνώμη των φιλολόγων για τα γκρίκλις, που βλέπουν λατινικό χαρακτήρα και αλλάζουν χρώμα, που ακούνε ξενικές λέξεις να χρησιμοποιούνται από τα παιδιά στο σχολείο στον προφορικό τους λόγο και βγάζουν αφρούς... Βλέπουν τη γλώσσα να καταρρέει μπροστά στα μάτια τους...!!!(ειρωνικά). Εγώ ένα ξέρω: γκρίκλις φορ έβερ!
- Γιατί αγόρι μου έτσι? τι καλό βρίσκεις σε αυτήν την αλλοίωση?
- Γρήγορα, εύκολα, έξυπνα και πρακτικά. Τελεία και παύλα!!!...
- Δεν είναι σωστά αυτά που λες αγόρι μου! Τα γκρίκλις είναι σκέτη αλλοίωση για τον ελληνικό πολιτισμό. Σε ημέρες κρίσης θα πρέπει να σκύψουμε σε ό, τι καλύτερο διαθέτει αυτός ο τόπος, που είναι ο πολιτισμός μας, η παράδοση μας και με τον πιο εύγλωττο τρόπο η γλώσσα μας.
- Χαχαχαχα!!!!... Από που τα άκουσες πάλι αυτά? Ποιος παππούς που έχει κόλλημα με τη νεολαία στα προπαγάνδισε? Μου φαίνεται ότι πρέπει να στο κόψουμε οικογενειακώς το ίντερνετ γιατί κάθεσαι και διαβάζεις τις σαχλαμάρες του καθενός που του κατεβαίνει μια ιδέα στο κεφάλι και τη δημοσιεύει!
- Αυτός ο παππούς που λες δεν είναι κάνας τυχαίος... Ο Μπαμπινιώτης είναι που τον εκτιμάει όλος ο κόσμος...
- Μαμά τα γκρίκλις είναι μια πανέξυπνη καινοτομία κάποιων ατόμων με πολλά πλεονεκτήματα και όχι μια τάση προς αποφυγή όπως την περιγράφετε εσείς οι “μεγάλοι”. Όλα αυτά που λέτε για ορθογραφίες και πολιτισμούς δεν είναι τίποτε άλλο παρά υπερβολές. Δεν υπάρχει κάτι που πρέπει να φοβόμαστε από τα γκρίκλις! Είναι ένας τρόπος έκφρασης της νεολαίας, ένας τρόπος διαφοροποίησής τους από τους μεγάλους. Θα πρέπει να χαίρεστε όταν βλέπετε τέτοιες καινοτομίες εκ μέρους της ελληνικής νεολαίας, που αποτελεί και το μέλλον αυτής της χώρας, και όχι να τις κατακρίνετε από την πρώτη στιγμή γιατί εσείς μάθατε αλλιώς. Η Ελλάδα έτσι και αλλιώς χρειάζεται καινοτομίες για αντιμετωπίσει τα προβλήματά της! Έχουμε μείνει πίσω γι' αυτό και δεν προοδεύουμε!
- Καλά όλα αυτά που λες παιδί μου αλλά πως να πιστέψω και να υποστηρίξω μία γλώσσα που όταν την διαβάζω μου έρχεται πονοκέφαλος μέχρι να βγάλω τις λέξεις?
- Πω μαμά είσαι τελείως άκυρη!... Εγώ σου μιλάω σοβαρά και εσύ μου λες αρλούμπες. Όλα θέμα συνήθειας είναι και εγώ στην αρχή το ίδιο πάθαινα, δε σημαίνει ότι πρέπει όμως να υποτιμάμε τη γλώσσα γι' αυτό το λόγο.
- Τότε πες μου ένα θετικό αυτής της γλώσσας για να μην την υποτιμάω!...
- Όλα αυτά που σου έλεγα προηγουμένως για τρόπο έκφρασης της νεολαίας και διαφοροποίησής τους τι είναι? Επιπλέον, μας γλιτώνει πολύ χρόνο γραψίματος μιας και γράφουμε τις λέξεις μισές. Μας εξυπηρετεί στο να μην καταλαβαίνουν οι γονείς μας τι γράφουμε. Άσε που είναι και της μόδας πλέον και όποιος χρησιμοποιεί τα γκρίκλις είναι πολύ cool !!!... Εφόσον εμάς μας αρέσουν και μας εκφράζουν εσάς δε σας πέφτει λόγος... Εξάλλου τα χρησιμοποιούμε μόνο για την επικοινωνία μας με φίλους και όχι στο σχολείο! Επομένως την ορθογραφία δεν την ξεχνάμε. Ούτε κινδυνεύουμε από την “αποξένωση” των ελληνικών λέξεων όπως μου είχες πει μια μέρα.
- Τι να σου πω παιδάκι μου, σαν να με έπεισες κάπως. Αν δω όμως να μου λέει η φιλόλογος ότι φτωχαίνει το λεξιλόγιό σου και η ορθογραφική σου ικανότητα αλίμονό σου κακομοίρη μου... Τέλος πάντων... Άντε τελείωνε με αυτό το κινητό να διαβάσεις καμιά μέρα.
- Καλά εντάξει σιγά το πράγμα... ουφ... Πάλι καλά που με άφησε να γράφω στα γκρίκλις γιατί έχω ξεχάσει να γράφω στα ελληνικά με το κινητό και θα μου πάρει καιρό να ξανασυνηθίσω...!!!
Γιάννης Π.